احمدی بیرگانی، ا. (1398). آیین پلبرون بختیاری. ماهنامۀ آفاق علوم انسانی، 35، 1-16.
احمدی، ع. ح. (۱۳۹۰). گاگریوها و غمانههای بختیاری. وبلاگ بختیاریها. تاریخ مراجعه: ۵ شهریور ۱۴۰۴. https://bakhtiaryha.blogfa.com
احمدی بیرگانی، ا.، و نظرپور، م. (۱۴۰۲). بررسی آیینهای سوگواری زنان در شاهنامه و قوم بختیاری. ماهنامۀ مطالعات میان رشتهای هنر و علوم انسانی، 2، 47-65.
الهامی، ف.، و میرشکار، ر. (1398). اردهخوانی و کاربردهای آن در آیین سوگواری سیستان. فرهنگ و ادبیات عامه، 7(29)، 1ـ24.
الیاده، م. (1398). اسطوره بازگشت جاودانه. ترجمۀ ب. سرکاراتی. تهران: طهوری.
الیاده، م. (1382). اسطوره، رؤیا، راز. ترجمۀ ر. منجم. تهران: علم.
ایمانپور، م. ت.، و گیلانی، ن. د. (۱۳۹3). سوگ سیاوش و شباهتهای آن به سوگهای محلی در لرستان و کردستان. سایت راسخون. تاریخ مراجعه: ۶ شهریور ۱۴۰۴. https://rasekhoon.net
بلوکباشی، ع. (۱۳۹۸). چگونه آیینهای عزاداری حسینی از کشته شدن سیاوش تأثیر میپذیرد؟ سایت ایبنا. تاریخ مراجعه: ۱ شهریور ۱۴۰۴. https://www.ibna.ir/news/280395
بهار، م. (1381). پژوهشی در اساطیر ایران (چاپ نهم). تهران: آگه.
بهزادی، ن.، مختاباد امرئی، س.، و شریفزاده، م. (۱۴۰۰). تطبیق عناصر تکرارشوندۀ نمادینِ اسطورۀ قهرمان در سوگ سیاوش و تعزیۀ امام حسین(ع) با رویکرد بیشمتنی ژنتی. فرهنگ و ادبیات عامه، 9 (37)، 45-71.
پهلوان، ک. (1393). فرهنگ گفتاری در موسیقی ایران: استان سیستان و بلوچستان. تهران: آرون.
توانا، م.ع.، و آذرکمند، ف. (۱۳۹۳). سوبژکتیویتۀ زن و رهایی در اندیشۀ ژولیا کریستوا. فصلنامۀ زن در توسعه و سیاست، 2 (12) ، 187-206.
چلکووسی، پ. (1367). تعزیه، هنر بومی ایرانی. ترجمۀ د. حاتمی. تهران: نشر مرکز.
حصوری، ع. (1388) (. سیاوشان. تهران: چشمه.
حنیف، محمد (1386). سور و سوگ در فرهنگ عامۀ لرستان و بختیاری. تهران: واحد فرهنگ مردم. ادارۀ کل پژوهشهای رادیو.
راسخون (1392). غار پبده. سایت اینترنتی. تاریخ دسترسی 12/11/1404.
زارع، ا. (۱۴۰۱). تعزیه، آیینی شیعی با بنمایههای ایرانی. سایت خبرگزاری ایلنا. تاریخ دسترسی: ۱ شهریور ۱۴۰۴.
شایگان، د. (1391 الف). بتهای ذهنی و خاطرۀ ازلی (چاپ هفتم). تهران: امیرکبیر.
شایگان.د. (1391 ب). بینش اساطیری. تهران: اساطیر.
صدای میراث (1398). غار پبده: سکونتگاه 30 هزار سالۀ انسان. سایت اینترنتی. تاریخ دسترسی: 12/11/1404.
صدیقی، ع. (۱۳۸۱). نگاهی به بحث زندگی و مرگ در شاهنامه. نشریۀ رشد آموزش و زبان و ادب پارسی، 16 (63)، 12-16.
عاشورپور، ص. (1389). تعزیه. تهران: سورۀ مهر.
فاضلی، ف.، و کنعانی، ا. (۱۳۹۷). سیاوش. در دایرةالمعارف بزرگ اسلامی (ج 22، صص. 550-555). تهران: مرکز دایرةالمعارف بزرگ اسلامی.
فردوسی طوسی، ا. (1386). متن کامل شاهنامۀ فردوسی، بر اساس نسخۀ ژول مول. چاپ مسکو. تهران: شقایق.
قائمی، ف. (۱۳۹۳). نقد و تحلیل ساختار آیینی اسطورۀ سیاوش. فصلنامۀ تخصصی نقد ادبی، 7(20)، 153-184.
کنجوری، ا.، و ذوالفقاری، ح. (1401). تحلیل ابعاد هنری، ادبی، آیینی و اساطیری چمر. مجلۀ مطالعات ایرانی، 21(41)، 531-495.
کزازی، م. (1370). نامۀ باستان (ج 3)، ویرایش و گزارش شاهنامۀ فردوسی. تهران: سمت.
مددی، ح. (1386). نماد در فرهنگ بختیاری. اهواز: مهزیار.
مسکوب، ش. (1350). سوگ سیاوش در مرگ و رستاخیز. تهران: خوارزمی.
مسکوب، ش. (1394). درآمدی به اساطیر ایران. تهران: فرهنگ جاوید.
معینی سام، م.، و محمدی اوندی، ر. (۱۴۰۳). مقایسۀ اسطورۀ سیاوش و آیینهای سوگواری در ایل بختیاری. فصلنامه مطالعات ادبیات و فرهنگ عامه، 15(2)، 125-145.
ندوشن، م. ع. (1386). داستان داستانها: رستم و اسفندیار در شاهنامه. تهران: شرکت سهامی انتشار.
نظری، س. (۱۴۰۲). موسیقی سوگواری کردی چیست؟ پایگاه خبری تحلیلی هاژه. تاریخ دسترسی: ۲ شهریور ۱۴۰۴. https://haje.ir
نیچه، ف. (1399). چنین گفت زرتشت. ترجمۀ د. آشوری. تهران: آگاه.
نیچه، ف. (1396). زایش تراژدی و چند نوشتۀ دیگر. ترجمۀ ر. ولییاری. تهران: نشر مرکز.
هینلز، ج. (1385). راهنمای ادیان زندۀ جهان. ترجمۀ ع. گواهی. تهران: مؤسسۀ بوستان کتاب.
یونگ، ک. (1387). انسان و سمبولهایش. ترجمۀ م. سلطانیه. تهران: جامی.
