پراپ، ولادیمیر (1368). ریخت‌شناسی قصه‌های پریان. ترجمه فریدون بدره‌ای. تهران: نشر توس.
خدیش، پگاه (1387). ریخت‌شناسی افسانه‌های جادویی. تهران: علمی و فرهنگی.
خدیش، پگاه و داوودی مقدم، فریده (1399). الگوهای روایی افسانه‌ها و اسطوره‌های ایرانی. تهران: سمت
شعیری، حمیدرضا (۱۳۹۱). نشانه- معناشناسی دیداری: نظریه‌ها و کاربردها. تهران: سخن
شعیری، حمیدرضا (۱۳۹۶). تحلیل نظام نشانه-معناشناختی دروغ: لغزندگی نظام آیکونیک زبان در قصه‌های عامه. فرهنگ و ادبیات عامه، س. ۵، ش. ۱۲، صص. ۸۵-۱۱۰
شعیری، حمیدرضا و توحیدلو، یگانه (۱۳۹۶). مطالعۀ پروتزسازی گفتمانی: چرا دروغ روایی پروتز است؟ پژوهش ادبیات معاصر جهان، ۲۲ (۱)، صص. ۲۶۹-۲۸۶.
شعیری، حمیدرضا (1395). نشانه ـ معناشناسی ادبیات: نظریه و روش تحلیل گفتمان ادبی. تهران: دانشگاه تربیت مدرس.
شعیری، حمیدرضا و کنعانی، ابراهیم ( 1394). نشانه ـ معناشناسی هستی‌محور: از برهم‌کنشی تا استعلا بر اساس گفتمان رومیان و چینیان مولانا. جستارهای زبانی، د. 6، ش. 2 (23)، صص. 173-195.
کنعانی، ابراهیم (1401). از نظام نشانه‌ای تا نظام ابژه‌ای در شازده اجتجاب گلشیری. نقد و نظریة ادبی، س. 7، 2 (14)، صص. 41-64.
کنعانی، ابراهیم (۱۳۹۷). نشانه-معناشناسی نور در شعر سهراب سپهری. زبان‌شناسی و گویش‌های خراسان. س. 10، ش. 18، صص. 1-20
گرماس، ژولین آلژیرداس (1389). نُقصان معنا. ترجمة حمیدرضا شعیری. تهران: نشر علم.
لُریمر، د. ل. (۱۳۹۵). فرهنگ لریمر. ترجمۀ فریدون وهمن. با مقدمه و کوشش محمدعلی گلاب‌زاده. کرمان: مرکز کرمان‌شناسی
مارزولف، الریش. (1371). طبقه‌بندی قصه‌های ایرانی. ترجمۀ کیکاووس جهانداری. تهران: سروش
معین، مرتضی بابک (1394). معنا به مثابة تجربة زیسته: گذر از نشانهشناسی کلاسیک به نشانهشناسی با دورنمای پدیدارشناختی. با مقدمة اریک لاندوفسکی. تهران: سخن.
معین، مرتضی بابک (1396). ابعاد گمشدة معنا در نشانهشناسی روایی کلاسیک؛ نظام معنایی تطبیق یا رقص در تعامل. تهران: علمی و فرهنگی.
نادری، افشین و موحدی، سعید (۱۳۸۰). کتاب شوقات: متل‌ها و قصه‌های مردم استان مرکزی. اراک: ادارۀ کل میراث فرهنگی.
Greimas, A. J., and Courtes, Joseph (1976). Semiotics and Language: An Analytical Dictionary. Trans. Larry Crist et al. Bloomington: Indiana University Press.
