در شعر فولکلور بلوچی «جنه مهرنگ»(دختر زیبا)، با شاه‌بیت «جنه مهرنگ توارون کن/ بزیر کارچی هلارون کن»(برگردان: ای دختر زیبا صدایم کن/ سپس چاقویی بردار و مرا ذبح کن)، پیوند میان شعر با مفاهیم میل، عشق، مرگ و ژوئیسانس(تمتّع توأم با درد) بسیار برجسته است. نقد روان‌کاوانه در تحلیل ادبیات عامه بسیار راه‌گشا است. در پژوهش حاضر با روش توصیفی- تحلیلی و با بهره‌گیری از نظریۀ روانکاوی لاکان، این شعر را که مانند اغلب شعرهای عامیانه، شاعر آن مشخص نیست اما در فرهنگ و ادبیات عامه بلوچی بسیار مشهور است، بررسی می‌کنیم. نتایج این پژوهش نشان می‌دهد که این شعر در تحلیل لاکانی، بیش از هر چیز، میل و ژوئیسانس مردانه، توجه به دیگری و رانۀ مرگ را بازنمایی می‌کند. رواج گستردۀ این شعر در فرهنگ‌عامۀ بلوچ، حاکی از هم‌پوشانی میل به زندگی، عشق، آزارطلبی و پیوند آن‌ها با رانۀ مرگ است. ازآنجاکه راوی مرد به‌مثابۀ یک سوژۀ لاکانی، در یک اختگی نمادین قرار دارد، با تقاضای قربانی شدن خود و اعطای ژوئیسانس به معشوق به‌مثابۀ دیگری، به آن‌سوی اصل لذت رفته و با این رهیافت، به‌نوعی ژوئیسانس مازاد دست می‌یابد. بدین صورت این پژوهش نشان می‌دهد که نظریۀ روانکاوی لاکان چهارچوب مفهومی مناسبی برای تحلیل اشعار فولکلور فراهم می‌کند.