ادبیات عامه، به‌مثابه بستری زایا برای تداوم اسطوره‌ها، نقشی بنیادین در بازتولید هویت و نظام‌های نمادین اقوام ایرانی دارد. یکی از آیین‌های کمترشناخته‌شده در این حوزه، «کِرِ داوِت» در فرهنگ ایل دلفان (از زاگرس‌نشینان غرب ایران) است که هنوز در پیوندی ناگسسته با روایت‌های شفاهی و زیست‌جهان بومیان معنا می‌یابد. این پژوهش با رویکرد مردمنگاری و با تکیه بر مصاحبه‌های عمیق با راویان محلی، مشاهده مشارکتی و بهره‌گیری از دانش زیسته یکی از اعضای ایل دلفان، به مطالعه ساختار آیینی اسطوره‌ای «کِرِ داوِت» پرداخته است. پرسش محوری آن است که روایت اسطوره‌ای «داوِت» چگونه در قالب آیینی عملی (کشیدن کر) متجلی می‌ی چون دایره، اعداد سه و هفت، و اسب چه نقشی در انتقال معنا ایفا می‌کنند. یافته‌ها نشان می‌دهد که این آیین، افزون بر کارکردی درمانی دفاعی در برابر نیروهای هراس‌انگیز (مانند اجنه)، به‌مثابه یک «آیین گذار»، مرزی قدسی میان جهان ایمن انسان و قلمرو نامرئی شر ترسیم می‌کند. تحلیل داده‌ها در چهارچوب نظریه اسطوره آیین اثبات می‌کند که «کِرِ داوِت» نمونه‌ای بارز از دگردیسی اسطوره به آیینی زنده و کارآمد است که ضمن کاهش اضطراب جمعی، انسجام درون‌گروهی و بازتولید هویت قومی را تسهیل می‌نماید. مقاله ضمن مستندسازی میراث فرهنگی ناملموس ، بر ضرورت حفاظت از دانش‌های بومی در متن مطالعات ادبی فولکلوریک تأکید می‌ورزد.