بررسی جنبه‌های ساختاری و محتوایی ترانه‌های محلی اقوام ایرانی می‌تواند در تبیین برخی از ویژگی‌های شعر کهن فارسی و شکل‌گیری ادب منظوم ایرانی کمک کند، نظر به اهمیتی که زبان و ادب بلوچی در ادبیات ایرانی دارد، شعر عامۀ بلوچی دارای انواع گوناگونی است و هرکدام از آن‌ها ویژگی‌های خاص خود را دارد؛ سَوت نوعی ترانه و تصنیف است که آن را آوازخوانان معمولاً در مراسم گوناگون با موسیقی می‌خوانند و مخصوص مراسم خاصی نیست، سَوت‌های عامیانه، قدمتی طولانی دارند و سرایندۀ آن‌ها معلوم نیست، در دوران معاصر این ترانه از شکل عامه بیرون آمده است و به صورت غزل یا قطعات منظوم کوتاه با سرایندگان مشخصی ارائه می‌شود. سَوت‌ها تنوع وزن دارند و مقفی هستند و درون‌مایۀ آن‌ها اغلب غنایی با موضوع عاشقانه است، هدف از این تحقیق معرفی ساختار و مضمون این گونه‌ ترانۀ بلوچی است، در پژوهش حاضر با استناد به تحقیقات مَیدانی و کتابخانه‌ای و با روش توصیفی ـ تحلیلی، به ساختار و محتوای این نوع سروده پرداخته شده است، تاکنون به طور مستقل، به موضوع این مقاله پرداخته نشـده و این مقاله می‌تواند جهت معرفی و شناخت این نوع ادبی راهگشا باشد