این مقاله به طنز در داستان‌های گدولی در منطقة کوهمره سرخی می‌پردازد. روش این پژوهش کتابخانه‌ای و با رویکرد تحلیل محتوا بر اساس نظریة مدل تحلیلی نظریة عمومی طنز زبانی است. طنزهای قصه‌ها درخور توجه هستند به دلیل اینکه بعد زبانی زیادی ندارند و در قالب نظریات زبانی طنز مانند نظریة فریم معنایی طنز قابل تحلیل نیستند. طنزهای منطقه را می‌توان در قالب نظریه عمومی طنز زبانی به دلیل لحاظ کردن موضوعات فرهنگی بررسی کرد؛ ولی لازم است نظریه بسط و گسترش پیدا کند و زرنگی را به عنوان محوری‌ترین موضوع طنز ساز در تحلیل‌ها وارد کند. یافته‌های پژوهش نقش عوامل فرهنگی در طنز را برجسته می‌کند؛ هم‌چنین بی‌ادبی را به عنوان عامل طنز ساز معرفی می‌کند. نقش عوامل فرهنگی در طنز به همراه بی‌ادبی اخیرا در تحلیل‌های طنز جهانی جایگاه یافته‌اند. از آنجا که زرنگی خاص فرهنگ ایرانی است، نقش زرنگی در طنز در میان متون طنز و نظریات مرتبط با آن، می‌تواند درخور توجه باشد. علاوه بر زرنگی، موضوع دیگری که باید آن را هم نمودی از زرنگی دانست ولی روبروی آن قرار می‌گیرد، نفهمی است که عامل طنز در برخی از داستان‌ها است. عامل اصلی سوم که طنز ساز است، بی ادبی است. در طنزهای بی‌ادبی، نقش زبان در ایجاد طنز برجسته‌تر است. زرنگی و نفهمی نقش در تولید طنز برجسته است و در تحقیقات دیگر طنز در فرهنگ‌های دیگر کشورها گزارش نشده است.