احمدی، ع. (۱۴۰۰). زندگی گالیله- همراه با گفتاری در آثار و اندیشههای برشت. تهران: نیلوفر.
ارسطو (۱۳۹۸). فن شعر. ترجمۀ ع. زرینکوب. تهران: امیرکبیر.
استارمی، ا. (۱۳۹۰). مبانی تئاتر روایی برشت با استناد به نمایشنامۀ «ننه دلاور و فرزندانش». پژوهش ادبیات معاصر جهان، ۱۶(۶۱)، ۵–۲۴.
اسکولز، ر. (1974). درآمدی بر ساختارگرایی در ادبیات. ترجمۀ ف. طاهری (1379). تهران: آگاه.
اسلین، م. (1965). نمایش چیست؟. ترجمۀ ش. تعاونی(خالقی) (1398). تهران: نیلوفر.
امینی، م. (۱۳۸۴). تأملی دربارۀ جنبههای نمایشی ادبیات فارسی. مجلۀ علوم اجتماعی و انسانی، ۲۲(۱)، ۲۰۴–۲۱۶.
پورشبانان، ع. (۱۳۹۳). نگاهی به ظرفیتهای نمایشی و اقتباسی خاوراننامه ابنحسام خسفی. پژوهشهای ادبیات تطبیقی، ۳(۱)، ۵۵–۷۸.
تعاونی، ش. (۱۳۸۸). تکنیک برشت. تهران: قطره.
خدیش، پ.، و قنواتی، م. (۱۳۹۳). جامعالحکایات. تهران: مازیار.
ذوالفقاری، ح. (۱۳۹۸). زبان و ادبیات عامه ایران. تهران: سمت.
سرسنگی، م. (۱۴۰۰). مطالعۀ تطبیقی نمایشنامۀ تانیکو با نمایشنامههای «آنکه میگوید آری و آنکه میگوید نه» اثر برتولت برشت. پژوهش ادبیات معاصر جهان، ۲۶(۲)، ۵۱۴–۵۴۷.
شیخمهدی، ع.، طاووسی، م.، و لزگی، ح. (۱۳۸۵). داستانگویی نمایشی در ایران. پژوهش زبان و ادبیات فارسی، ۷، ۱۱۵–۱۳۱.
علیآبادی، ه. (۱۳۷۱). وجوه اشتراک و افتراق نمایش آیینی و درام معاصر ایران (تعزیه) با تئاتر غرب- بهویژه با تئاتر برتولت برشت. فصلنامۀ تئاتر، ۲۲، ۱۶۹–۱۷۸.
فهیمیفر، ا.، و یوسفیانکناری، م. (۱۳۹۲). قابلیتهای روایی ادبیات عامۀ ایران در اقتباس نمایشی برای تلویزیون و سینما. فرهنگ و ادبیات عامه، ۱(۲)، ۱۲۹–۱۵۵.
قادری، ن. (۱۳۹۴). آناتومی ساختار درام. تهران: نیستان.
محجوب، م. (۱۳۸۶). ادبیات عامیانۀ ایران (ج ۱ و ۲، به کوشش ح. ذوالفقاری). تهران: چشمه.
میتر، ش.، و شفتسوورا، م.، (2002). پنجاه کارگردان کلیدی تئاتر. ترجمۀ م. سپاهی و م. زمانی. (1391). تهران: بیدگل.
میرصادقی، ج. (۱۳۸۶). ادبیات داستانی (قصّه، رمانس، داستان کوتاه، رمان). تهران: سخن.
نیکخو، ع.، جلالیپندری، ی. (۱۳۹۶). نقش ویژگیهای روایتی در افزایش ظرفیتهای نمایشی طومار جامع نقّالان. فرهنگ و ادبیات عامه، ۵(۱۳)، ۱۱۱–۱۳۲.
یاری، م. (۱۳74). مقدمهای بر شگردهای روایت در درام ایرانی. بررسی عناصر داستان ایرانی. ح. حداد (گردآورنده). تهران: سورۀ مهر.
