آیین‌ها و آداب رایج در فرهنگ‌های متکثر ایرانی، بازتابی از تجربه‌های پیشاتاریخی و پیشامتنی مشترک در حافظه‌ی فرهنگی ایران بوده‌اند. پژوهش حاضر با بررسی موردی اسطوره‌ی سیاوش و بازنمایی آن در آیین‌های سوگواری ایل بختیاری، به تحلیل ساختارهای بنیادینی پرداخته است که تداوم اسطوره را در آیین‌های محلی ممکن ساخته‌اند. هدف پژوهش تبیین این مسئله بوده است که یک آیین عامیانه از چه مختصات ساختاری برخوردار است تا بتواند زمینه‌ی استمرار الگوهای اسطوره‌ای را در ناخودآگاه جمعی فراهم کند. بر این اساس، فرضیه‌ی پژوهش بیان می‌کند که هر آیین سوگواری برای بازتاب یک اسطوره باید چهار عنصر ساختاری داشته باشد: ۱. بینش اساطیری، ۲. زبان زنانه، ۳. موسیقی آیینی، و ۴. نمادپردازی. یافته‌های پژوهش که به روش کیفی و با رویکرد توصیفی–تحلیلی به‌صورت کتابخانه‌ای انجام شده است، نشان داده است که سوگواری‌های زنانه‌ی بختیاری از طریق این مؤلفه‌ها، استمرار اسطوره‌ی سیاوش را در ناخودآگاه جمعی قوم بازتاب داده‌اند. نتیجه‌ی پژوهش تدارک دیدگاهی نظری است که بر مبنای آن، «آیین» به‌مثابه ساختاری چهاربُعدی فهم می‌شود که بازتولید فرهنگی و تداوم لایه‌های اسطوره‌ای را در حافظه‌ی جمعی ممکن می‌سازد.