شَمَنیسم به عنوان یکی از آیین‌های دیرین در جهان، از جمله روش‌های هویت‌شناسی دینی ملل محسوب می‌شود. اهمیت این کهن‌آیین از این روست که جسم و روح آدمی را یک‌جا متأثر می‌کند و طی فرایندی جادومآب تلاش در جهت درمانگری و حفاظت از جسم و روح را با وساطت شمن یا جادوگر به دست ارواح بر عهده دارد. تاریخ کهن زیست ترک‌ها با ظهور این آیین عجین بوده و به دلیل همزیستی ترک‌ها و آذربایجانی‌ها، وارد فرهنگ اینان نیز شده است. شاخص‌ترین نمایندۀ فرهنگی اجتماع بزرگ ترک‌ها اوزان‌ها و به تعبیری آذربایجانی‌ها عاشیق‌ها هستند که به جهت کارکرد اجتماعی خویش نقشی مشابه شمن داشته و خالق، پیش‌برنده، راوی و قهرمان این قصص می‌باشند. یافته‌ها نشان می‌دهد منظومۀ عاشیقی اَصلی و کَرَم به‌عنوان یکی از افسانه‌های آذربایجانی در ایران، مصادیق درهم تنیده از هویت قصص ایرانی همچون عشق، هجر، وصل و مرگ عاشق و معشوقه‌اش را در جوار موتیف‌های نمادین آیین شمنیسم، همچون تشرّف، عضویت، سفر، جستجو، تأثیر عناصر طبیعی و فراطبیعی، خلسه، لباس و موسیقی را بازمی‌نمایاند و می‌تواند مواد خام مناسبی برای هنرمندان عرصۀ هنرهای نمایشی و سینما برای تولیدات بومی دربرداشته باشد. نتایج نشان‌دهندۀ اتکا این قصه به هویت ایرانی و وجود برخی نمادهای مرتبط با کهن‌آیین شمنیسم که متأثر از فرهنگ زیستی و جغرافیای ترک‌ها و آذربایجانی‌هاست را نشان می‌دهد. این پژوهش کیفی، با رویکرد انسان‌شناسی تفسیری الیاده بر روایت سیروس قَمَری از افسانۀ اصلی و کرم و با بهره‌گیری از داده‌های کتابخانه‌ای انجام شده است.