- قرآن کریم. (1389). ترجمۀ حسین انصاریان. قم: انتشارات دانش.
- اخوت، احمد. (1371). دستور زبان داستان. (ج.1). اصفهان: انتشارات فردا.
-اسدی کلخوران ونید، فاطمه .(1396). «مقایسۀ سبک داستانی محبوب‌القلوب و هفت کشور»، پایان‌نامۀ
کارشناسی ارشد. دانشگاه خوارزمی.
- اسکولز. رابرت. (1383). درآمدی بر ساختارگرایی در ادبیات. ترجمۀ فرزانه طاهری. تهران: آگه.
- افشار، ایرج (1389). «پاره‌ها و نکته‌ها». نشریه گزارش میراث. دور دوم. پیاپی 38. ص 11.
- اینگر منسن، رندی؛ اکونومی، پیتر. (1396). داستان‌نویسی. ترجمۀ سارا کاظمی‌منش. چاپ سوم. تهران: آوند دانش.
- رزمجو، حسین. (1382). انواع ادبی و آثار آن در زبان فارسی. چاپ سوم. انتشارات دانشگاه فردوسی مشهد.
- ذکاوتی قراگزلو، علیرضا .(1387). «هفت‌کشور و سفرهای ابن‌تراب». نشریه آینۀ پژوهش، سال نوزدهم، ش
2(پیاپی 111). صص 87-83.
- روزبه، محمد. (1381). ادبیات معاصر ایران. چاپ اول. انتشارات روزگار.
- زیگلر، ایزابل .(1368). هنر نویسندگی خلاق. ترجمۀ خداداد موقر. انتشارات پانوس.
- صفا، ذبیح‌الله. (1370). تاریخ ادبیات در ایران و در قلمرو زبان فارسی. (ج.5). تهران: انتشارات فردوس.
- فخری هروی، محمدبن امیری.(1394). هفت کشور. چاپ دوم. تهران: نشر چشمه.
- فرکلاف، نورمن. (1379). تحلیل انتقادی گفتمان. ترجمۀ فاطمه شایسته‌پیران و دیگران. ویراستاری محمد نبوی و
مهران مهاجر. تهران: انتشارات وزارت و فرهنگ و ارشاد اسلامی.
- کدیوری، سهیلا و دیگران .(1399). «تحلیل ساختار و پیرنگ مقدّمۀ هفت کشور»، متن شناسی ادب فارسی، دورۀ 12، ش 1(پیاپی 45)، صص 59-74.
- کنی، ویلیام پاتریک (1380). چگونه ادبیات داستانی را تحلیل کنیم؟ ترجمۀ مهرداد ترابی‌نژاد و محمد حنیف. تهران: انتشارات زیبا.
- مستور، مصطفی. (1387). مبانی داستان کوتاه. چاپ چهارم. تهران: انتشارات مرکز.