دانشگاه تربیت مدرس فرهنگ و ادبیات عامه 2345-4466 مقالات آماده انتشار 2026 08 15 The Mythico-Ritual Structure of "Ker-e Dāvet" and Its Reflection in the Folk Culture of the Western Zagros Dwellers: A Case Study of the Delfān Tribe معرفی ساختار آیینی- اسطوره ای«کِر داوِت» و بازتاب آن در فرهنگ عامه زاگرس نشینان غرب(مطالعه موردی: ایل دلفان) 29117 10.48311/cfl.2026.119846.82879 FA پریسا صالحی 0000-0001-9631-2647 نسیم زارعیان دانش آموخته 0009-0004-4299-9315 Journal Article 2026 04 19 Folk literature, as a fertile ground for the perpetuation of myths, plays a fundamental role in the reproduction of identity and symbolic systems among Iranian ethnic groups. One of the lesser-known rituals in this domain is Ker-e Dāvet in the culture of the Delfān tribe (located in the western Zagros region of Iran), which still finds meaning in an inseparable connection with oral narratives and the lifeworld of the natives. Adopting an ethnographic approach and relying on in-depth interviews with local narrators, participatory observation, and the lived experience of a member of the Delfān tribe, this study investigates the mythico-ritual structure of Ker-e Dāvet. The central question is how the mythical narrative of "Dāvet" manifests itself in a practical ritual (drawing Ker) and what roles symbols such as the circle, the numbers three and seven, and the horse play in the transmission of meaning. The findings indicate that this ritual, in addition to its therapeutic-defensive function against terrifying forces (such as demons/jinn), see," drawing a sacred boundary between the safe human world and the invisible realm of evil. Analyzing the data within the framework of the myth-ritual theory demonstrates that Ker-e Dāvet is a salient example of the metamorphosis of myth into a living and efficient ritual, which, while reducing collective anxiety, facilitates intra-group cohesion and the reproduction of Delfān's ethnic identity. By documenting this intangible cultural heritage of Zagros, the article emphasizes the necessity of protecting indigenous knowledge systems within the context of folkloric and literary studies. ادبیات عامه، به‌مثابه بستری زایا برای تداوم اسطوره‌ها، نقشی بنیادین در بازتولید هویت و نظام‌های نمادین اقوام ایرانی دارد. یکی از آیین‌های کمترشناخته‌شده در این حوزه، «کِرِ داوِت» در فرهنگ ایل دلفان (از زاگرس‌نشینان غرب ایران) است که هنوز در پیوندی ناگسسته با روایت‌های شفاهی و زیست‌جهان بومیان معنا می‌یابد. این پژوهش با رویکرد مردمنگاری و با تکیه بر مصاحبه‌های عمیق با راویان محلی، مشاهده مشارکتی و بهره‌گیری از دانش زیسته یکی از اعضای ایل دلفان، به مطالعه ساختار آیینی اسطوره‌ای «کِرِ داوِت» پرداخته است. پرسش محوری آن است که روایت اسطوره‌ای «داوِت» چگونه در قالب آیینی عملی (کشیدن کر) متجلی می‌ی چون دایره، اعداد سه و هفت، و اسب چه نقشی در انتقال معنا ایفا می‌کنند. یافته‌ها نشان می‌دهد که این آیین، افزون بر کارکردی درمانی دفاعی در برابر نیروهای هراس‌انگیز (مانند اجنه)، به‌مثابه یک «آیین گذار»، مرزی قدسی میان جهان ایمن انسان و قلمرو نامرئی شر ترسیم می‌کند. تحلیل داده‌ها در چهارچوب نظریه اسطوره آیین اثبات می‌کند که «کِرِ داوِت» نمونه‌ای بارز از دگردیسی اسطوره به آیینی زنده و کارآمد است که ضمن کاهش اضطراب جمعی، انسجام درون‌گروهی و بازتولید هویت قومی را تسهیل می‌نماید. مقاله ضمن مستندسازی میراث فرهنگی ناملموس ، بر ضرورت حفاظت از دانش‌های بومی در متن مطالعات ادبی فولکلوریک تأکید می‌ورزد.