دانشگاه تربیت مدرس فرهنگ و ادبیات عامه 2345-4466 14 68 2026 06 22 The Continuity of Iranian Myth in the Structure of Mourning Rituals (Case Study: The Continuity of the Siavash Myth in the Mourning Rituals of the Bakhtiari Tribe) تداوم اسطورۀ ایرانی در ساختار آیین‌های سوگواری (مطالعۀ موردی: تداوم اسطورۀ سیاوش در آیین سوگواری ایل بختیاری) 306 345 28978 10.48311/cfl.2026.86485.0 FA علی قربانپور استادیار علوم سیاسی، دانشگاه حکیم سبزواری، سبزوار، ایران. 0009-0009-9646-3168 Journal Article 2025 09 03 The diverse mourning rituals among Iranian ethnic groups reflect shared pre-historical and pre-textual experiences embedded in the nation’s collective cultural memory. This study, through a case analysis of the Siavash myth and its representation in the mourning rituals of the Bakhtiari tribe, identifies the structural elements that sustain the continuity of myth in living traditions. The research explores what structural components a folk ritual must possess to maintain mythological continuity within a society’s collective unconscious. The hypothesis asserts that every mourning ritual embodies four core structural elements—Mythological Vision, Feminine Language, Ritual Music, and Symbolism—each contributing to the reactivation of mythic archetypes. Using a qualitative, descriptive–analytical approach, the findings indicate that Bakhtiari women’s lamentations and accompanying ritual music symbolically revive the myth of Siavash, ensuring its transmission across generations. The study concludes by proposing a theoretical framework that defines ritual as a four-dimensional structure capable of maintaining the symbolic and existential continuity of Iran’s mythological heritage. آیین‌ها و آداب رایج در فرهنگ‌های متکثر ایرانی، بازتابی از تجربه‌های پیشاتاریخی و پیشامتنی مشترک در حافظۀ فرهنگی ایران بوده‌اند. پژوهش حاضر با بررسی موردی اسطورۀ سیاوش و بازنمایی آن در آیین‌های سوگواری ایل بختیاری، به تحلیل ساختارهای بنیادینی پرداخته است که تداوم اسطوره را در آیین‌های محلی ممکن ساخته‌اند. هدف پژوهش تبیین این مسئله بوده است که هر آیین عامیانه از چه مختصات ساختاری برخوردار است تا بتواند زمینۀ استمرار الگوهای اسطوره‌ای را در ناخودآگاه جمعی فراهم کند. بر این اساس، فرضیۀ پژوهش بیان می‌کند که هر آیین سوگواری برای بازتاب یک اسطوره باید چهار عنصر ساختاری داشته باشد: ۱. بینش اساطیری، ۲. زبان زنانه، ۳. موسیقی آیینی، و ۴. نمادپردازی. یافته‌های پژوهش که به روش کیفی و با رویکرد توصیفی ـ تحلیلی به‌صورت کتابخانه‌ای انجام شده، نشان داده است که سوگواری‌های زنانۀ بختیاری از طریق این مؤلفه‌ها، استمرار اسطورۀ سیاوش را در ناخودآگاه جمعی قوم بازتاب داده‌اند. نتیجۀ پژوهش تدارک دیدگاهی نظری است که بر مبنای آن، «آیین» به‌مثابۀ ساختاری چهاربُعدی فهم می‌شود که بازتولید فرهنگی و تداوم لایه‌های اسطوره‌ای را در حافظۀ جمعی ممکن می‌سازد.

https://cfl.modares.ac.ir/article_28978_d1d2b7387785026488d8ffeeea82fb8a.pdf