دانشگاه تربیت مدرس فرهنگ و ادبیات عامه 2345-4466 مقالات آماده انتشار 2026 05 11 Humour in Gadoli stories in Kuhmare-sorkhi region based on extension of the general theory of verbal humour طنز در قصه‌های گدولی در منطقه کوهمره سرخی بر اساس بسط مدل تحلیلی نظریة عمومی طنز زبانی 28633 10.48311/cfl.2026.117451.82831 FA ابوالفضل مصفا جهرمی دانشگاه جهرم عظیم جباره ناصرو دانشگاه جهرم گروه ادبیات فارسی 0000-0003-0043-2199 Journal Article 2025 11 11 This article deals with the humor in the stories of Gaduli in the Kohmera Sorkhi region. The research procedure is library and analytic. Humor in stories of Gaduli is worthy of attention because they mostly do not reflect linguistic dimension and cannot be analyzed in the form of linguistic theories of humor such as the semantic frame theory of humor. The satires of the region can be examined in the form of the general theory of verbal humour due to the inclusion of cultural issues, but it is necessary to expand the theory and include zerangi as the most central subject of humour in the analysis. The findings focus on both cultural issues as the source of humor and the role played by impoliteness, two key issues recently come into center of humor studies in world studies. two reveal that zerangi plays a fundamental role that Since zerangi is specific to Iranian culture, the role of it in humor can be worthy of attention among humorous texts and theories related to it. In addition to zerangi, there is another issue that cen be considered as a source of humour namely ignorance that can be considered as a manifestation of zerangi, but in opposite direction: and the third main factor that can be the source of humor is impoliteness. The role of zerangi and ignorance in the creation of humor is prominent, and these two factors as a source of humour has not been reported in the cultures of other countries. این مقاله به طنز در داستان‌های گدولی در منطقة کوهمره سرخی می‌پردازد. روش این پژوهش کتابخانه‌ای و با رویکرد تحلیل محتوا بر اساس نظریة مدل تحلیلی نظریة عمومی طنز زبانی است. طنزهای قصه‌ها درخور توجه هستند به دلیل اینکه بعد زبانی زیادی ندارند و در قالب نظریات زبانی طنز مانند نظریة فریم معنایی طنز قابل تحلیل نیستند. طنزهای منطقه را می‌توان در قالب نظریه عمومی طنز زبانی به دلیل لحاظ کردن موضوعات فرهنگی بررسی کرد؛ ولی لازم است نظریه بسط و گسترش پیدا کند و زرنگی را به عنوان محوری‌ترین موضوع طنز ساز در تحلیل‌ها وارد کند. یافته‌های پژوهش نقش عوامل فرهنگی در طنز را برجسته می‌کند؛ هم‌چنین بی‌ادبی را به عنوان عامل طنز ساز معرفی می‌کند. نقش عوامل فرهنگی در طنز به همراه بی‌ادبی اخیرا در تحلیل‌های طنز جهانی جایگاه یافته‌اند. از آنجا که زرنگی خاص فرهنگ ایرانی است، نقش زرنگی در طنز در میان متون طنز و نظریات مرتبط با آن، می‌تواند درخور توجه باشد. علاوه بر زرنگی، موضوع دیگری که باید آن را هم نمودی از زرنگی دانست ولی روبروی آن قرار می‌گیرد، نفهمی است که عامل طنز در برخی از داستان‌ها است. عامل اصلی سوم که طنز ساز است، بی ادبی است. در طنزهای بی‌ادبی، نقش زبان در ایجاد طنز برجسته‌تر است. زرنگی و نفهمی نقش در تولید طنز برجسته است و در تحقیقات دیگر طنز در فرهنگ‌های دیگر کشورها گزارش نشده است.