دانشگاه تربیت مدرس فرهنگ و ادبیات عامه 2345-4466 5 18 2018 01 21 Exploration and Description of the Types of Implicatures in Colloquial Persian According to the Culture of Persian Speakers in Tehran کشف و توصیف انواع تلویح در فارسی محاوره ای با توجه به فرهنگ فارسی زبانان تهران 183 205 21878 FA سهیل روزبه زبان شناسی، علوم و تحقیقات تهران، دانشگاه آزاد اسلامی فردوس آقا گل زاده استاد زبان‌شناسی ،گروه زبان‌شناسی، دانشگاه تربیت مدرس حیات عامری عضو هیات علمی گروه زبانشناسی/دانشگاه تربیت مدرس Journal Article In Persian language, implicature has an important role in discourse and also inference by listener is of great importance. The purpose of this study is analysis of Persian data and categorizing different forms of implicature. The problem is how Persian speakers infer the intended message conveyed by the speaker. The study is based on a descriptive-analytical approach. Data of this study are the 50-hour recorded conversations of people in 13 situations in Tehran. After finding implicatures, they were classified. They were described and analyzed based on the hypotheses. It is concluded that in Persian, implicit meaning is shown by generalized conversational implicature, scalar implicature, particularized conversational implicature and conventional implicature. Moreover, grammatical structures including conditional sentences and wh.q structures can create implicit meaning with assuming special cases and resulting in impliatures. Finally we reached to the conclusion that the context of situation and culture are crucial and influential factors in analyzing the conversations. Since meaning and interpretation could be inferred in the context of situation. در زبان‌ فارسی تلویح نقش مهمی در گفتمان دارد، همچنین استنباط آن از طرف شنونده بسیار مهم می‌باشد. هدف از این تحقیق تحلیل داده‌های زبان فارسی با توجه به فرهنگ فارسی زبانان در تهران و طبقه‌بندی انواع تلویح بر اساس رویکرد‌های مختلف می‌‌باشد. مسئله‌ای که وجود دارد این است که سخنگویان فارسی زبان پیام مورد نظر گوینده را چگونه استنباط می‌نماید. این پژوهش با توجه به موضوع مقاله مبتنی بر روش توصیفی-تحلیلی است که داده‌ها به روش میدانی از مکالمات روزمره مردم عادی کوچه و خیابان شهر تهران بدست آمده است. برای بدست آوردن و استخراج جملات تلویحی،50 ساعت از مکالمه‌های فارسی‌زبانان در 13 موقعیت متفاوت ضبط و ثبت شده است. بعد از استخراج جملات حاوی تلویح‌، آنها را طبقه‌بندی نموده و بر اساس فرضیه-های تحقیق مورد توصیف و تحلیل کیفی قرار گرفتند. دستاورد تحقیق نشان می‌دهد که تلویح در ارتباطات و تعاملات فارسی‌زبانان در قالب معنای تلویحی به صورت تلویح مکالمه‌ای عام، تلویح سنجشی،تلویح مکالمه‌ای خاص و تلویح قراردادی بازنمایی می‌شود و همچنین ساخت های دستوری همچون جملات شرطی و ساخت پرسش‌های توضیحی می‌تواند با پیش‌فرض موارد خاص در بوجود آوردن متون دارای معانی تلویحی تاثیرگذار باشد.در پایان به این نتیجه رسیدیم که بافت موقعیت و فرهنگ عامل بسیار تعیین کننده و موثری در تحلیل مکالمات بودند. چرا که معانی و تفاسیر در بافت موقعیت قابل دستیابی بودند. https://cfl.modares.ac.ir/article_21878_1d60e7b563919b58c33441f825b64bd1.pdf