دانشگاه تربیت مدرس فرهنگ و ادبیات عامه 2345-4466 5 12 2017 03 21 Study of Grotesque Elements in "Mohammad Shirzad " Stories in Eskandarnameh عناصر گروتسک در داستان‌های محمد شیرزاد در اسکندرنامه 139 164 21821 FA محسن محمدی فشارکی دانشیار زبان و ادبیات فارسی دانشگاه اصفهان 0000-0002-1407-6730 رویا هاشمی‌زاده کارشناس‌ارشد زبان و ادبیات فارسی Journal Article Grotesque was introduced to European literature by the middle of sixteenth century, though previous definitions of this terminology were available before. Although this term was introduced to Aesthetics at the same time with its introduction to philosophy of arts, Kayser made it official and defined it as an expression of alienation and the chaotic world in the nineteenth century. Grotesque, as the definitions go, contains everything odd or strange. This oddity could be of humans, animals, spaces or amazing, strange or dispiteous situations. Generally, anything that contains these three characteristics while it is funny, is considered to be Grotesque. In this article, whit the library-documentary Method, alongside introducing definitions of this term, we reviewed Shirzad’s “Alexander the great”, the last part of the book “Eskandarnameh” regarding these elements. This stories presented, like all other stories of this book rich and special elements, it was divided into seven kinds of human, animal, grotesque atmosphere, language elements etc. This subject shows that vulgar stories also, like other stories can be the suitable background for this view. اصطلاح گروتسک از نیمۀ قرن شانزدهم در ادبیات اروپا مطرح شد. اگرچه زمینه‌های تعریف این اصطلاح پیش­تر از این قرن به وجود آمده بود؛ اما ورود این اصطلاح در قرن هجدهم در ادبیات اروپا به­عنوان مقوله‌ای زیبایی­شناسی، هم­زمان با ورود آن به مباحث فلسفی هنر بود. کایزر در قرن نوزدهم آن را برای نخستین­بار به رسمیت شناخت و ماهیتش را تجلی این دنیای پریشان و از خود بیگانه دانست. در تعریف گروتسک موارد زیادی گفته شده است، ازجمله هر چیز که عجیب و غریب باشد. این چیز می‌تواند انسان یا حیوان، فضا و یا موقعیتی حیرت‌انگیز، عجیب و نفرت‌انگیز باشد. به طور کلی هر چیز که حاوی سه خصلت عجیب، نفرت‌انگیز و در عین حال خنده­آور باشد، مشمول گروتسک است. نگارندگان در این مقاله با استفاده از روش کتابخانه‌ای - اسنادی، ضمن آوردن تعاریفی از این اصطلاح، این عناصر را در داستان‌های «محمد شیرزاد»، یکی از سرداران اسکندر مقدونی، در بخش پایانی کتاب <em>اسکندرنامه</em> بررسی کرده‌اند. این <br> داستان-ها همانند دیگر داستان‌های این کتاب سرشار از این گونه عناصرند که به چهار دستۀ انسانی، حیوانی، فضای گروتسک و عناصر زبانی تقسیم شده­اند. این موضوع نشان می‌دهد داستان‌های عامه نیز، مانند دیگر داستان‌ها می‌توانند بستر مناسبی برای مطرح­کردن این نظریه باشند. https://cfl.modares.ac.ir/article_21821_d950e8c6b584dfac7d569aacf43519a7.pdf