دوره 6، شماره 23 - ( 1397 )                   جلد 6 شماره 23 صفحات 0-0 | برگشت به فهرست نسخه ها

XML English Abstract Print


1- دانشجوی دکتری زبان و ادبیات فارسی دانشگاه مازندران
2- دانشگاه مازندران
3- دانشیار زبان و ادبیات فارسی دانشگاه مازندران
چکیده:   (152 مشاهده)
داستان­های عامیانه بخش مهمی از ادب عامۀ ایرانی را شامل می­شوند. دقت نظر در این قبیل قصه­ها صرف­نظر از جنبۀ ادبی آن، دریچه­ای به شناخت جهان پر رمز و راز فرهنگ مردم در گذشته­های دوردست می­گشاید. قصۀ «حُسن­آرا» تک­نسخه­ای است از داستانی عامیانه که به احتمال فراوان در عصر صفویه فردی به نام محمد ریاض آن را نوشته است. این نسخه در گنجینۀ نسخ خطی دانشگاه لایپزیک نگهداری می­شود. قصۀ «حُسن­آرا» سرگذشت توانگرزاده­ای به نام «حسن­آرا» را روایت می­کند که با چهار زن پیوند ازدواج می­بندد. این چهار زن، نماد جنس زن در چهار دورۀ پیشاتاریخی و تاریخی ایران بزرگ
به­شمار می­آیند. از این میان، دو زن دارای کارکرد و دلالت اسطوره­ای و دو زن دیگر دلالت تاریخی دارند. نوشتار پیش ­رو می­کوشد با تحلیل متن داستان، هم نگاهی به سیمای زنان چهارگانۀ قصه بیندازد و هم نمادهای اساطیری و تاریخی درپیوسته با خوارزم را به کمک نشانه­های درون­متنی و برون­متنی بازشناساند. هدف کلی ما نشان دادن یکپارچگی فرهنگی ایران و سرزمین­های فرارود در گذشته­های دوردست است.
متن کامل [PDF 593 kb]   (68 دریافت)    
نوع مقاله: پژوهشی اصیل |
دریافت: ۱۳۹۷/۹/۲۷ | پذیرش: ۱۳۹۷/۹/۲۷ | انتشار: ۱۳۹۷/۹/۲۷