دوره 5، شماره 1 - ( 1385 )                   جلد 5 شماره 1 صفحات 0-0 | برگشت به فهرست نسخه ها

XML English Abstract Print

Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:
Hassani A. -. MJCE. 2006; 5 (1)
URL: http://journals.modares.ac.ir/article-16-11252-fa.html
حسنی ابوالفضل. تأثیر سختی میله‌های داول در عملکرد درز روسازیهای بتنی. مهندسی عمران مدرس. 1385; 5 (1)

URL: http://journals.modares.ac.ir/article-16-11252-fa.html

تأثیر سختی میله‌های داول در عملکرد درز روسازیهای بتنی
ابوالفضل حسنی
دانشگاه تربیت مدرس
چکیده:   (5265 مشاهده)
در روسازیهای بتنی، به‌منظور انتقال بار و جلوگیری از پلکانی شدن درز، به میله داول نیاز است. معمولترین داولهای مورد استفاده برای این منظور، داول فولادی بـا پوشش اپوکسی با قطر بین 25 تا 38 میلیمتر به‌منظور دوام در برابر خوردگی است. لیکن خوردگی این نوع داول در طول عمر روسازی، باعث شکست بتن در اطراف داول و در نتیجه شل شدن داول خواهد شد. در این مقاله استفاده از میله‌های پلیمری (GFRP)1 به‌عنوان ابزار انتقال نـیرو و جایگزینی برای داولهای فولادی بررسی و مطالعه آزمایشگاهی شده است. نتایج به‌دست آمده نشانگر ضعف نیروی چسبندگی داولهای GFRP در مقایسه با داولهای فولادی با بتن در ابتدای بارگذاری است. اما نتایج نشان می‌دهد که پس از زایل شدن چسبندگی، نرخ کاهش نیروی چسبندگی و افزایش تغییر مکان در میلگردهای فولادی به‌مراتب بیش از GFRP است. از طرف دیگر به‌دلیل یکسان بودن ضریب الاسـتیسیته GFRP و بتن، تنش جزیی در سطح مشترک این دو نوع مصالح ایجاد می‌شود. در نتیجه به‌دلیل عدم وقوع پدیده خستگی، ترکهای ناشی از خستگی نیز به‌وقوع نخواهد پیوست.
واژه‌های کلیدی: روسازیهای بتنی، انتقال بار، داول، میلگرد با پوشش اپوکسی
متن کامل [PDF 4455 kb]   (1711 دریافت)    

دریافت: ۱۳۸۹/۳/۲۲ | پذیرش: ۱۳۸۹/۳/۲۲ | انتشار: ۱۳۸۹/۳/۲۲
ارسال نظر درباره این مقاله : نام کاربری یا پست الکترونیک شما:
کد امنیتی را در کادر بنویسید